دوشنبه ۰۳ اردیبهشت ۱۳۹۷
راهکارهایی برای اینکه فرزند مان حرف گوش کن شود!

راهکارهایی برای اینکه فرزند مان حرف گوش کن شود!

حرف شنوی نداشتن کودکان دلایل متفاوت و راه حل های گوناگونی دارد. در این مطلب به چندی از آن ها اشاره شده است.

چرا کودکان در مقطع ابتدایی بعضاً دستورات والدین شان را نادیده می گیرند؟

از کودکان تان می خواهید که اسباب بازی خانه سازی اش را کنار بگذارد، اما او به کار ساخت خانه و پل و… ادامه می دهد، یا از او می خواهید که بعد از دوش گرفتن حوله اش را سر جایش آویزان کند، اما آن را کف حمام می اندازد و بیرون می آید. چرا دستورات شما را نادیده می گیرد؟
کار شناس یکی از مراکز مشاور خانواده می گوید: «در این موارد احتمالاً دو موضوع در حال وقوع است: فکر کودک آن قدر در بازی غرق شده است که جایی برای درخواست های شما باقی نمانده است. از طرف دیگر کودکان در این سن نظرات خودشان را درباره شما و قوانین تان که از نظر آن ها احمقانه  است، قبول دارند و نادیده گرفتن دستورات شما را آسان تر از مخالفت با آن ها یا پذیرفتن آن ها می یابند. کلید حل این مشکل این است که کاری کنید که با شما همکاری کنند و در عین حال به او اجازه بدهید تا استقلال داشته باشد.
188060_537
واقع گرا باشید و منظورتان را روشن بیان کنید
حواس تان باشد که دستورات تان مشخص و قابل اجرا باشند. برای مثال اگر بگویید: «گاراژ را تمیز کن»، شاید سعی کند که کمی آنجا را جمع و جور کند. اما اگر بگویید: «لطفا زمین را جارو کن و روزنامه ها را برای بازیافت مرتب کن.» او خواهد فهمید که دقیقا چه کاری باید انجام دهد. درخصوص زمان بندی نیز سعی کنید زمان مشخصی را تعیین کنید.
به جای آن که به او هشدار بدهید که تا دیر وقت بیدار نماند، بهتر است به او بگویید که تا ساعت ۹ در رخت خواب باشد – به علاوه احتمال دارد که تعریف او از دیر وقت با تعریف شما متفاوت باشد.
دستورات تان را ساده کنید. شاید دلیل این که کودک تان دستورات شما را نادیده می گیرد، این باشد که جملات شما را درک نمی کند. سعی کنید از جملات امری ساده استفاده کنید. جملاتی که حاوی بیش از ۳ یا ۴ مرحله نباشد. برای مثال: «لطفا برو به حمام طبقه بالا، زیر سینک رو نگاه کن و باند ها را برایم بیاور.»

کارتان را تا آخر دنبال کنید
اگر از کودک تان خواسته اید قبل از رفتن به مدرسه لباسش را بپوشد، برای هر گامی که برای رسیدن به این هدف باید بردارد، در او ایجاد انگیزه کنید. اگر نمی پذیرد، خیلی راحت کفش هایش را به دستش بدهید و او را به سمت ماشین هدایت کنید. وقتی از او می خواهید در خانه توپ بازی نکند، اما همچنان از دیوار به جای تخته بسکتبال استفاده می کند، توپ را از او بگیرید تا با شما همکاری کند.

در کودک تان انگیزه ایجاد کنید
در واقع همه ما وقتی از دست کودک مان عصبانی می شویم این جمله را بیان می کنیم: «برای این که من می گم!» اما برای این که کاری کنید تا با شما همکاری کند و به دستورات تان عمل کند راه های بهتری هم هست. سعی کنید که دلیل پیروی از فرامین شما، به خاطر ترس نباشد، بلکه به این دلیل آن را انجام دهد که خودش می خواهد. کودکان در سنین مدرسه عاشق این هستند که کسی از آن ها تعریف کند، تعریف کردن از او و تشویق او باعث می شود که خواسته های شما را به راحتی برآورده سازد. برای مثال: «تام، خیلی ممنونم که خودت صبحانه ات را آماده کردی» یا «وای! تو واقعاً داری بزرگ می شی!»
همچنین می توانید برای این که به آنچه خواسته اید عمل کند، به او انگیزه بدهید: هر وقت تکه های پازل را داخل جعبه  گذاشتی، بسکتبال بازی می کنیم.
نکته: نگویید اگر تکه های پازل را داخل جعبه اش گذاشتی… نوشتن یک قرار داد کتبی می تواند(در این سن) در کودک ایجاد انگیزه کند. برای مثال بنویسید: سام هر وقت که دوش گرفت حوله اش را آویزان خواهد کرد و لباس هایش را سر جایش خواهد گذاشت. وقتی این کار را ۷ روز متوالی انجام دهد، مامان او را با دوستانش بهپارکخواهد برد. قرار داد را امضاء کنید و اجازه بدهید آن را رنگ کند و تصاویر کامپیوتری به آن اضافه کند و بعد آن را در جایی جلوی چشمان خود بچسباند. با این کار او نه تنها احساس خواهد کرد که در این فرایند نقشی دارد، بلکه به مسئولیتی که به واسطه این قرارداد به او واگذار شده، بها خواهد داد.
k1393241042
به جای “نه” از کلمه دیگری استفاده کنید
شاید دلیل این که وقتی به کودک ‎تان نه می گویید، از فرمان شما سرپیچی می کند، این باشد که این کلمه را زیاد از زبان شما می شنود. به جای این که سرش داد بزنید و بگویید: «نه! توپ رو تو آشپزخانه شوت نکن.» یا «نه الان نمی شه شکلات بخوری.» بگویید: «می تونی از ظرف میوه یک میوه برداری یا می تونی بعد از نهار دسر بخوری.» وقتی به او حق انتخاب می دهید، به او اجازه می دهید که به شیوه ای قابل قبول، خودش را اثبات کند.
هر گاه که ممکن بود، به جای «نه» جواب مثبت به او بدهید و از هر فرصتی برای تشویق او استفاده کنید، نه دلسرد کردن او. اگر برای مثال دوست دارد خودش اتاقش را رنگ بزند، درپاسخ بگویید: «البته می توانی امتحان کنی!» یا «بابا کمکت می کنه». هر دوی این جمله ها مثبت تر از جمله «نه فکر نکنم» به نظر می رسد.
طبیعتاً بسیاری از اوقات لازم است قاطعانه او را از انجام کاری – برای مثال خوردن شیرینی و آب نبات قبل از شام یا بازی با کامپیو تر تا آخر شب – منع کنید. فقط هنگامی که لازم است، قاطعانه عمل کنید و سر حرف خود بمانید. اگر محیطی فراهم کنید که هم ایمن و هم مهیج باشد، کودک تان می تواند با محدودیت کمتری استقلال خود را بدست آورد.

سعی کنید او را درک کنید
تصور کنید دارید کتاب رمان می خوانید یا با دوست تان چت می کنید که یک دفعه به شما دستور می دهند، دست از کار بکشید چون که باید کار دیگری انجام دهید. درست است که ما همیشه آنقدر وقت نداریم که با چاپلوسی از کودکمان بخواهیم که سوار ماشین شود یا برای رفتن به مدرسه آماده شود، اما هر وقت که ممکن بود قبل از اینکه از او بخواهید سریع دست از کار بکشد و کار دیگری را انجام دهد، او را از این تغییر آگاه کنید برای مثال به او بگویید: «عزیزم ۱۰ دقیقه دیگر می رویم، پس تمام کن.» با این کار اگر کودک شما هم مثل بیشتر بچه ها باشد، از اینکه باید توپش را کنار بگذارد یا میهمانی را ترک کند، خیلی راضی نخواهد بود. حداقل اگر در مورد این تغییر وضعیت پیش آگاهی داشته باشد، راحت تر می پذیرد. اگر ظاهراً بیشتر حرف های شما را نشنیده می گیرد تا اینکه به آن ها گوش کند درباره این مشکل با پزشک او صحبت کنید. پزشک ممکن است یک تست شنوایی از او بگیرد یا سایر ارزیابی های مربوط به رشد و تکامل کودک تان را انجام دهد.

منبع: پارسه گرد

(Visited 14 times, 1 visits today)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *