دوشنبه ۰۵ خرداد ۱۳۹۹
اگر فرزندتان از شما پول دزدید، چه واكنشي انجام دهيد؟

اگر فرزندتان از شما پول دزدید، چه واكنشي انجام دهيد؟

اختصاصی چاره چی/ دزدی و دروغ گفتن رفتار طبیعی دوران کودکی است. امیلی ادلین، دکترای روانشناسی و ستون نویس وبلاگ والدگری، در این باره معتقد است اهمیت این مساله در این است که والدین چگونه باید واکنش نشان دهند و چه زمانی باید نگران شوند.

همه ما تفاوت های زیادی در والدگری داریم اما همگی یک صدا معتقدیم که دزدی و دروغ گویی خلاف کدهای اخلاقی است که می خواهیم در کودکان پرورش یابند. ممکن است برحسب غریزه با دزدی برخورد سختی بکنید و دروغ گویی منجر به یک پیام واضح و شفاف شود اما این رفتارها ممکن است منجر به وقوع دوباره آن شود. اگر با این اتفاق از زاویه آموزشی نگاه کنیم و سعی کنیم چرایی این رفتار را بفهمیم، به بچه های مان نشان می دهیم که می توانند برای دریافت کمک در زمان مشکلات پیش ما بیایند تا اینکه به سرقت متوسل شوند.

آسان ترین بخش این راهکار، در این است که این رفتارها نیاز به توجه دارند. حتی سرقت و دروغ گویی به طور واضحی اشتباه هستند. پاسخ ما، اول از همه به سن کودک و سطح رشد او بستگی دارد.

 

بچه های کوچک تر

والدین اغلب درمورد دروغ گویی بچه ها ترش رویی می کنند و اینکه این کار چه معنی برای آینده آنها دارد اما دروغ گویی یک رفتار طبیعی دوران رشد کودکی است. کودکان کوچک تر از سه سال حتی درکی از مفهوم انتزاعی دروغ گفتن ندارد. بنابراین یک بچه دو ساله ممکن است به شما به دروغ بگوید «کار من نبوده».

هرچند بچه ها بین سنین سه تا هفت سال، شروع می کنند مرز بین واقعیت و دروغ را درک کنند، اما هنوز هم به آسانی بین واقعیت و تظاهر کردن گیج می شوند. ممکن است داستان های عجیبی بدون هیچ پیش زمینه از واقعیت بگویند اما قصد ندارد این تمرین رویاپردازی شان منجر به فریب کسی بشود. سرقت هم در این سن یک رفتار مجرمانه به شمار نمی رود مگر اینکه آنها بفهمند مالک اموال چه کسی است و مرزها می توانند برای آنها گیج کننده باشند.

اگر کودک شما در این رنج سنی است، ممکن است به سادگی حل مساله کرده باشد. او فهمیده چیزی که می خواهد چقدر هزینه دارد و چند دلار برای آن نیاز دارند. ضمن اینکه می داند کجا می تواند آن را پیدا کند: کیف پول شما! آنها به صورت شما نگاه می کنند و قیافه عبوس و سوال برانگیز شما در مورد پول گم شده، به آنها این سیگنال را می دهد که این ایده شان باعث بهم ریختن شما شده است. البته آنها از انجام کاری که شما را عصبانی کرده است، خودداری خواهند کرد.

اگر بتوانید به این کودکان کم سن و سال نشان دهید که شما عصبانی نیستید و آنها را تنبیه نخواهید کرد، احتمال اعتراف شان بیشتر است. برای مثال بگویید: «وقتی که اتاق را ترک کردم، پولم درست همین جا در کیفم بود، ولی حالا نیست… تعجب می کنم چه اتفاقی افتاده است؟» لازم نیست آنها صادقانه پیش شما بیایند و ماجرا را برایتان شرح دهند و شما هم از این فرصت استفاده کنید و برایشان توضیح دهید که پول برداشتن کار درستی نیست و در باب اهمیت گفتن حقیقت وقتی که کار اشتباهی می کنند، برایشان توضیح دهید.

 

بچه های بزرگ تر

هرچند بچه های بین سن ۸ تا ۱۲ سال درک بهتری از دزدی و دروغ گویی به عنوان رفتاری اشتباه دارند، اما ممکن است همچنان این کار از آنها سر بزند. برای این گروه سنی، این رفتارها می تواند به عنوان بخشی از آزمودن مرزها و کسب تجربه با قوانین اجتماعی باشد. هیچ رفتار مجرمانه ای در این باره وجود ندارد و لحظه های آموزش درست و غلط برای بچه ها است.

بهتر است که دزدی را به عنوان نشانه ای از حل مساله ضعیف بدانیم تا یک معیار اخلاقی. شاید دوستی در مدرسه دوست داشته اسباب بازی جدیدی داشته باشد و کودک مهربان شما می خواسته آن را با پول توی کیف شما برای او بخرد. نگاه کردن به این ماجرا از این لنز به شما کمک می کند تا کمتر واکنش نشان بدهید و بدانید که این رفتار نشانه شکست شما در آموزش اخلاقیات نیست. فقط به یاد داشته باشید که مهارت های حل مساله را با او تمرین کنید.

اگر کودک شما در این گروه سنی بزرگسال قرار دارد، با او بیشتر و عمیق تر درباره اینکه دزدی و دروغ گویی چگونه به دیگران آسیب می زند و با بزرگ تر شدن شان می تواند منجر به مشکلات بزرگ تری بشود، صحبت کنید. ممکن است درباره تاثیر رفتارشان روی دیگران آموزش ندیده باشند، بنابراین راه موثری برای چارچوب بخشیدن به آموزش های تان است.

در صحبت های تان، بفهمید چه چیزی به کودک تان انگیزه برداشتن پول و دروغ گفتن داده است. ممکن است اتفاقی عمیق تر برای بروز چنین رفتاری وجود داشته باشد مانند فشار همسالان یا جلب توجه شما، که توجه به آن اهمیت زیادی دارد. صرف نظر از آن، پیامد متناسب با آن رفتار نیز اهمیت زیادی دارد. از جمله برگرداندن پولی که برداشته اند یا پس دادن هر چیزی که با آن پول خریده اند.

 

چه زمانی باید نگران شوید

اگر به طور مکرر کودک شما دزدی می کند و دروغ می گوید، به جز وقتی که یکبار این رفتار را تجربه است، دقت کنید چه اتفاقی درحال رخ دادن است. آیا رفتارهای نگران کننده دیگری نیز وجود دارند؟ اگر کودک الگوی رفتاری دروغ گویی و دزدی همراه با به دردسر افتادن های مکرر در مدرسه دارد یا در دوست یابی مشکل دارد و در حیطه های مختلف زندگی با چالش مواجه است، مشکلات عمیق تری وجود دارد که باید قبل از اینکه این رفتارها ادامه پیدا کنند و در دوران بزرگسالی به مشکلات جدی تری تبدیل شوند، به صورت حرفه ای بررسی شوند.

یک آژیر هشدار دیگر؟ متاسف نبودن کودک از رفتاری که می داند اشتباه و آسیب زا است. اگر کودک به جای صحبت درباره اینکه چطور دیگران صدمه می بینند، به رفتارهای خود ادامه می دهد و پشیمانی در او دیده نمی شود، نشانه نیاز او به کمک حرفه ای است.

 

خط آخر

بعضی اوقات می توانیم فراموش کنیم که بچه های ما زمان کمی در این دنیا برای درک همه پیچیدگی های اجتماعی موجود دارند. شانس این هست که انگیزه ای برای کودک ایجاد شده است («پول را دیدم و می خوامش») یا کنجکاوی «دوست داشتم ببینم چه اتفاقی می افته اگر… »)، که اینها به این معنی است که شما باید با او در نقش های کارآگاه، مربی و والد بازی کنید. از این فرصت برای لحظه های آموزشی استفاده کنید تا در هر سنی درس های درست و غلط را به او آموزش دهید.

منبع: parents.com

(Visited 15 times, 1 visits today)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *