دوشنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۸
چگونه با دیابت نوع ۱ زندگی کنیم؟

چگونه با دیابت نوع ۱ زندگی کنیم؟

شما احتما کسی را مبتلا به دیابت نوع ۱ می شناسید. (۱.۲۵ میلیون کودک و بزرگسال آمریکایی با این بیماری زندگی می کنند) اما آیا واقعا می دانید که آن ها هر روز، چه چیزهایی را از سر می گذرانند؟ این، یک نگاه اجمالی مختصر است: آن ها دائما عدد قند خونشان را چک می کنند، مراقب هستند که چه چیزی می خورند و نگران هستند که چگونه استرس و سایر عوامل بر قند خونشان تاثیر خواهد گذاشت.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد نحوه مدیریت این وضعیت در تمامی اوقات، مطالب زیر را بخوانید.

شما در مورد هر چیز کوچکی که می خورید، نگران هستید

تیلور ۲۵ ساله از اورگن می گوید: «شما نمی توانید بدون فکر کردن در مورد غذا و اینکه چگونه بر شما تاثیر می گذارد، یک دیابتی باشید. در هر قلم از مواد غذایی که در دهانم می گذرام، چیزی بسیار بیشتر از طعم و مزه برایم اهمیت دارد. هنگامیکه شما غذا می خورید، سوالاتی از این قبیل به ذهنتان می آید “این غذا چه مقدار کربوهیدرات دارد؟”، “آیا من انسولین کافی برای این غذا مصرف می کنم؟”، “اگر سیر شوم اما انسولین بیش از حد مصرف کرده باشم، آیا هنوز هم باید غذا را تمام کنم؟”. این ها فقط برخی از این سوالات هستند و این مسئله برای هر مورد از مواد غذایی که می خورم، صادق است.

افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ قبلا مجبور بودند که مقادیر قند خونشان را حداقل ۳ تا ۴ بار در روز چک کنند. با این حال به گفته دکتر گرگوری دادل، یک متخصص غدد در پارک مرکزی غدد درون ریز نیویورک، حالا به لطف تکنولوژی جدیدی به نام مانیتور مداوم قند خون (CGM) ــ که یک سنسور است که مقادیر گلوکوز را در طول روز بطور مداوم چک می کند و از طریق یک دستگاه جداگانه از جمله یک اپلیکیشن آیفون، مشاهده می شود ــ دنبال کردن سطوح قند خون می تواند به مراقبت و نگهداری کمتری نیاز داشته باشد.

شما همیشه برای زنده ماندن به دارو نیاز دارید

دادل، مدیریت کردن دیابت را به داشتن یک شغل پاره وقت تشبیه می کند. او می گوید: «این مسئله ی دشواری است زیرا همه ما تمایل داریم در کارهای تمام وقت مان، سخت تلاش کنیم». کارن برایانت ۴۴ ساله از هندرسون با او موافق است و می گوید: «سخت ترین بخش برای من، وابسته بودن به دارو برای زنده ماندن است.

به یاد دارم که یک روز پشت پیشخوان داروخانه ایستاده بودم و در حالیکه منتظر نسخه ام بودم، فکر می کردم که زندگی من به این بستگی دارد که داروساز بتواند داروهایی که نیاز دارم را به من بدهد و این فکر بسیار نگران کننده بود».

همانطور که کاگیا می گوید: «سخت ترین قسمت در مورد دیابت این است که مجبورید همیشه به آن فکر کنید. این کار، شما را از نظر ذهنی و عاطفی فرسوده می کند. دیابت همیشه در درون شماست و هرگز بدنتان را ترک نمی کند.»

چیزهای بسیار زیادی جز غذا می تواند بر قند خون شما تأثیر بگذارد

دادل توضیح می دهد که استرس، کمبود خواب، بیماری و عدم فعالیت فیزیکی، همگی مقادیر گلوکز را افزایش می دهند. تیلور می گوید: «هر فرد دیابتی با دیگری متفاوت است، بنابراین چیزی که بر یک نفر از ما تاثیر می گذارد، ممکن است بر دیگری تاثیری نداشته باشد.

افراد غیر دیابتی می توانند بعلت برخی از این موارد، دچار افزایش قند خون شوند بنابراین طبیعی است که این مساله برای دیابتی ها نیز اتفاق بیفتد اما دیابتی ها مجبورند سطوح قند خون بالایشان را بدون کمک فوری از طرف هورمون های انسولین مدیریت کنند».

همچنین توجه داشته باشید: «اگر یک فرد به هر دلیلی از استروئیدها استفاده کند (مثلا به علت پشت درد و عفونت سینوس)، این امر می تواند مقادیر گلوکز را افزایش دهد. CGM می تواند به نظارت بر آن سطوح کمک کند.»

هر فرد مبتلا به دیابت، قند خون پایین را به روش های مختلفی حس می کند

راشل کرستتر، ۲۷ ساله از کلیولند می گوید: «برخی از مردم مانند من، مجبورند با چیزی به نام “نا آگاهی هیپوگلیسمی” مقابله کنند، این یعنی ما همیشه احساس نمی کنیم که چه زمانی قند خونمان پایین است. بقیه افراد دچار علائم مشخصی مانند لرزیدن، عرق کردن، گیجی و تحریک پذیری می شوند اما من نه. من علائم افت قند خون را حس نمی کنم و اگر مقادیر قند خونم را چک نکنم، اصلا متوجه افت آن نخواهم شد. در اغلب اوقات هنگامیکه قند خونم پایین است، بدون تأمل می دانم که چکار باید انجام دهم اما گاهی اوقات انجام آن توسط خودم، مشکل می شود.»

این بیماری غیر قابل پیش بینی است

به این سادگی نیست که خوردن یک سالاد برای ناهار، بدان معنا باشد که در بقیه روز، قند خون پایداری خواهید داشت. گاهی اوقات چنین بنظر می رسد که هیچ دلیلی برای اعداد قند خونتان وجود ندارد.

گیل ایسنبرگ، ۶۱ ساله از شیکاگو می گوید: «اگر زیاده روی کنم یا در محاسباتم مرتکب اشتباه شوم، واقعا اهمیتی نمی دهم که قند خونم بالا رود یا افت کند اما واقعا بعضی اوقات این افت و خیز، هیچ حساب و کتابی ندارد.»

باید لوازم زیادی را به همراه ببرید

ابتلا به دیابت یعنی دور شدن از خانه می تواند استرس زا باشد. برایانت می گوید: «من یک ساک کوچک دستی دارم که لوازمم را در آن حمل می کنم. همچنین یک دستگاه کوچک خنک کننده انسولین برای محافظت از انسولینم در برابر گرما دارم. هنگامیکه برای مدت کوتاهی بیرون می روم، این ها را در ماشینم نگه می دارم اما همیشه وسیله اندازه گیری قند خون و منبع قند اضطراری ام را در کیفم می گذارم.

همچنین همیشه سعی می کنم کیف لوازمم را برای هرگونه پیشامدی، مجهز و آماده نگه دارم. می تواند بسیار استرس زا باشد که از خانه دور باشید و بفهمید وسایل مورد نیازتان کافی نیستند.»

اما یک جنبه مثبت نیز وجود دارد

تمام آن مراقبت ها، مزایای خودش را دارد. کرستتر می گوید: «من بارها به مردم گفته ام که من با دیابت نوع ۱، سالم تر از قبل هستم. دلیلش این است که من باید مواظب هر چیزی که وارد بدنم می کنم، باشم و آگاه باشم که چگونه ورزش و فعالیت فیزیکی بر قند خونم تاثیر می گذارد.

دیابت همچنین به من انگیزه می دهد که از هر گونه بیماری، آسیب یا ناراحتی مطلع شوم و آن ها را بررسی کنم. من از نظر تمام بخش های سلامتی ام در بهترین وضعیت قرار دارم ــ حتی آن هایی که به نظر نمی رسد ارتباطی با دیابت داشته باشند.»

منبع: مجله اینترنتی تناسب اندام

(Visited 8 times, 1 visits today)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *