شنبه ۲۷ مرداد ۱۳۹۸
عادت‌های جالب و مشترک بین نوابغ که از آن بی خبرید

عادت‌های جالب و مشترک بین نوابغ که از آن بی خبرید

از قرار معلوم نابغه بودن گاهی تبعات عجیبی دارد. در حقیقت، بعضی از نوابغ تاریخ انسان های عجیب و غریبی بودند و عادت های مشترکی داشتند.

نوابغ با چشمانی مشتاق و هیجان زده به دنیای کارشان نگاه می کنند و در سکوتی مطلق به کارخود ادامه می دهند. شیوه  زندگی این دسته از انسان های موفق در ذهن بسیاری از مردم به یک سوال تبدیل شده است. برخی از نوابغ شبیه هیچ کس دیگری نیستند. آن ها دنیا را طور دیگری می بینند و طور دیگری نیز می اندیشند. با همه ی این اوصاف، آیا این نوابغ مشترکاتی با یکدیگر دارند؟

سیمون کاری در کتاب خود با عنوان “آداب روزانه: هنرمندان و نوابغ چگونه کار می کنند” به این مسئله پرداخته است. او در کتاب خود سعی می کند به ویژگی های مشترک افرد مشهوری مانند فرانتس کافکا و فرانک زاپا، پی ببرد. به طور حتم، این موضوع برای بسیاری از مردم، جذاب بوده است. در ادامه ی مطلب نگاهی کوتاه به این موضوع خواهیم داشت:

۱- افراد مشهور و نابغه، پیاده روی های طولانی را دوست دارند

این افراد، عاشق قدم زدن و پیاده روی هستند؛ زیرا باور دارند که پیاده روی باعث می شود که ذهن شان رها شود و افکار نویی به ذهن شان خطور نماید. البته این کاملا قابل درک است؛ زیرا در گذشته، گزینه های چندانی پیش روی آن ها وجود نداشته است و دستگاه تردمیل و یا دوچرخه ی ثابت هنوز جایگزین پیاده روی معمولی نشده بود. گفته می شود که استیوجابز عاشق پیاده روی بوده است؛ مارک زاکربرگ نیز به این کار علاقه مند است (البته اگر این دو نفر را هم جزء نوابغ به حساب بیاوریم).

۲- نوابغ وقتی که روی شانس هستند، کارشان را متوقف می کنند

شاید این کار غیرمعقول به نظر برسد، اما زمانی که نوابغ احساس می کنند که کارشان خوب پیش می رود و اصطلاحا روی شانس هستند، کارشان را متوقف می کنند. حتما شما فکر می کنید که دلیل کارشان این است که می خواهند نبوغ و خلاقیت بیشتری را از خود نشان دهند؛ اما این طور نیست. آن ها می خواهند که چیزی را به عنوان ذخیره داشته باشند تا به آن ها کمک کند که روز های آتی نیز روی شانس باشند. گفته می شود که موتسارت این گونه نبوده است؛ او نمی توانست هنر و نبوغ خود را کنترل کند. زمانی که هنر از درونش می جوشیده و غلیان می کرده است او نمی توانسته جلوی نواختن خود را بگیرد.

۳- آنها از دیدن این که تعداد آثارشان بیشتر و بیشتر می شود، لذت می برند

ظاهرا ارنست همینگوی مانند یک واژه شمار، عمل می کرده است. تصور کنید این کار چقدر دشوار است! مطمئنا کار بسیار سختی است که در حال تایپ کردن دقیقا بشمارید که چند کلمه را تایپ کرده اید؛ مخصوصا وقتی که در حالت غیرعادی باشد (گویا ارنست همینگوی از جمله نویسندگانی بوده است که الکل بسیار زیادی مصرف می کرده است). اما او تنها هنرمندی نبوده است که دوست داشته موفقیت های خود را بشمارد. آنتونی ترولوپ نویسنده ی مشهور انگلیسی نیز تا حدی این گونه بوده است. او نیز در داستان نویسی عادات عجیبی داشته است. گفته می شود که آنتونی ترولوپ هر روز دقیقا ساعت ۵ و ۳۰ دقیقه صبح از خواب بیدار می شده است و قبل از صرف صبحانه اش حداقل هزار کلمه از داستانش را می نوشته است. این کار، ما را یاد دانش آموزی می اندازد که خود را مجبور می کند تا شب قبل از امتحان طی ۱۲ ساعت مطالعه، خود را با عجله برای امتحان آماده کند.

۴- آنها دوست دارند که در مکانی آرام و در سکوت به فعالیت های خود بپردازند

این چیزی نیست که خیلی راحت بدست بیاید؛ مخصوصا در دنیای امروز، چنین چیزی تقریبا غیر ممکن به نظر می رسد. اندیشیدن کار سختی است و مانند یک نابغه اندیشیدن کار سخت تری است و به سکوت محض احتیاج دارد. گراهام گرین رمان نویس انگلیسی راه حل ساده ای داشته است. او محل کارش را مخفی نگه داشته بود و کسی دقیقا نمی دانست که او کجا، روی نوشته ها و رمان هایش کار می کند. درست مانند ال چاپو گازمان، قاچاقچی درجه ی یک مکزیکی که هنوز کسی به مخفیگاه او پی نبرده است.

۵- آن ها زندگی اجتماعی گسترده ای ندارند

داشتن روابط اجتماعی لازمه ی زندگی انسان است؛ اما اینکه فردی بخواهد خیلی اجتماعی و اهل معاشرت باشد، تا حدی تصنعی و ساختگی به نظر می رسد. مخصوصا در جایی مانند نیویورک که اجتماعی بودن به این معنا است که آشکارا در مورد خودتان صحبت کنید و از خود تعریف کنید تا اینکه افراد بیشتری را به سمت خود جذب کنید. این کار واقعا بیهوده و خسته کننده است.

پیکاسو و نامزدش فرنانده الیویر فقط یکشنبه ها مردم را می دیدند. مارسل پروست هنرمندی بوده است که از مردم کناره می گرفته است. با این وجود، اگر آثار پروست را مطالعه کرده باشید، متوجه خواهید شد که او در رمان هایش جامعه ی پیرامون خود را چقدر خوب درون کاوی کرده و به تصویر کشیده است. البته این رفتار کاملا منطقی به نظر می رسد؛ زیرا روابط اجتماعی گسترده باعث می شده است که انرژی این نوابغ تحلیل برود و مانع تمرکز ذهنی آنها می شده است.

۶- آنها به طور جدی، مسائل فرعی را از کارشان، جدا می دانستند

کاملا بدیهی است که برای رسیدن به موفقیت، این یک اصل مهم است و همه ی ما سعی داریم که این کار را انجام دهیم؛ اما شاید به اندازه ی کافی نبوغ و استعداد آن را نداشته باشیم. در گذشته، اکثر نوابغ و هنرمندان تمام توجه خود را معطوف به کارشان می کردند و آثاری جاودانه خلق می کردند. در آن زمان فقط نامه و سیستم پستی وجود داشت. اما امروزه سیل عظیمی از پیام های بی معنا و بیهوده از هر طرف بر ذهن و روح آنها سرازیر می شود. امروزه افراد به اصطلاح نابغه ی زیادی وجود دارند که حقیقتا توسط مطالبی که افراد بی مغز درباره ی آنها در تویتر می نویسند، دچار ناراحتی می شوند. در گذشته، هنرمندان و نوابغ چنین مسائل و ناراحتی هایی نداشته اند آن ها فقط به فعالیت های خود می پرداختند و بس.

منبع: باشگاه خبرنگاران جوان

(Visited 11 times, 1 visits today)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *