چهارشنبه ۲۷ تیر ۱۳۹۷
چه کسانی نباید روزه بگیرند؟

چه کسانی نباید روزه بگیرند؟

ماه مبارک رمضان به عنوان برترین ماه سال از جهت عظمت، شرافت و معنویت شناخته می شود. وجود چنین ویژگی هایی در این ماه مبارک باعث می شود ناخداگاه توجه مردم به خداوند متعال و نعمات او بیش از گذشته جلب شود؛ لذا تقید به معارف و اخلاقیات و به خصوص مسائل شرعی مربوط به ماه مبارک رمضان در این ماه افزایش می یابد. در این باره در ادامه به مسأله «کسانی که روزه بر آن ها واجب نیست» که زیرمجموعه احکام روزه است، از نگاه امام خمینی (ره)، آیت الله مکارم شیرازی و مرحوم آیت الله بهجت خواهیم پرداخت.

کسانی که روزه بر آن ها واجب نیست:

امام خمینی (ره):

‏‏مساله ۱ ـ. ‏‏کسی که به واسطۀ پیری نمی تواند روزه بگیرد، یا برای او مشقت‏‎ ‎‏دارد، روزه بر او واجب نیست، و لازم نیست برای هر روز یک مد طعام بدهد در‏‎ ‎‏صورتی که تعذّر داشته باشد روزه برای او، و در صورت مشقت لازم است. ‏
‏‏مساله ۲ ـ. ‏‏اگر انسان مرضی دارد که زیاد تشنه می شود و نمی تواند تشنگی‏‎ ‎‏را تحمل کند یا برای او مشقت دارد، روزه بر او واجب نیست و لازم نیست‏‎ ‎‏برای هر روز یک مد طعام بدهد در صورتی که تعذر داشته باشد روزه، و در‏‎ ‎‏صورت مشقت لازم است کفاره. ‏

‏‏مساله ۳ ـ. ‏‏زنی که زائیدن او نزدیک است و روزه برای حملش ضرر دارد‏‎ ‎‏روزه بر او واجب نیست و باید برای هر روز یک مد طعام به فقیر بدهد و اگر روزه‏‎ ‎‏برای خودش ضرر دارد، روزه بر او واجب نیست. ولی در اینجا معلوم نیست‏‎ ‎‏برای هر روز یک مد طعام لازم باشد. ‏

‏‏مساله ۴ ـ. ‏‏زنی که بچه شیر می دهد و شیر او کم است، چه مادر بچه یا دایه‏‎ ‎‏او باشد یا بی اجرت شیر دهد، اگر روزه برای بچه ای که شیر می دهد ضرر دارد، ‏‎ ‎‏روزه بر او واجب نیست و برای هر روز یک مد طعام به فقیر بدهد و نیز اگر برای‏‎ ‎‏خودش ضرر دارد، روزه بر او واجب نیست، ولی معلوم نیست برای هر روز یک‏‎ ‎‏مد طعام لازم باشد؛ و در هر صورت روزه هایی را که نگرفته باید قضا نماید و‏‎ ‎‏احتیاط واجب آن است که کسی که به واسطۀ پیری و تشنگی روزه را خورده‏‎ ‎‏است، اگر توانست قضا کند. ‏

آیت الله بهجت:

«١٣۶١» اگر کسی مریض باشد، به طوری که بداند یا گمان کند روزه گرفتن برای او ضرر دارد، نباید روزه بگیرد، و اگر روزه بگیرد، روزه اش صحیح نیست، و در صورت خوف ضرر در صورتی که خوف او عقلایی باشد، می تواند روزه اش را افطار کند.

«١٣۶٢» کسی که به علت پیری نمی تواند روزه بگیرد یا برای او مشقت دارد، روزه بر او واجب نیست، و چنانچه تا رمضان بعد بتواند روزه بگیرد، اقوی وجوب قضاست، و در صورتی که نتواند تا رمضان بعد روزه را قضا کند، واجب است برای هر روز، یک مُد طعام ـ. که تقریباً ده سیر است ـ. از گندم یا جو و مانند این ها صدقه دهد، و همچنین کسی که توانایی قضای روزه را داشته، ولی به سبب ندانستن حکم، قضای آن را تا رمضان بعد تأخیر انداخته، باید علاوه بر قضای روزه به مقداری که گفته شد کفاره بدهد.

«١٣۶٣» بر پسر یا دختری که تازه بالغ شده اند و قدرت بر روزه گرفتن ندارند، روزه واجب نیست و کفاره هم ندارد، ولی قضا دارد.

«١٣۶۴» اگر انسان مرضی دارد که زیاد تشنه می شود و نمی تواند تشنگی را تحمل کند، یا برای او مشقت دارد، روزه بر او واجب نیست، ولی اگر تا رمضان بعد بتواند روزه بگیرد واجب است قضای آن را بگیرد، و در صورت عدم توانایی واجب است برای هر روز یک مُد طعام از گندم و جو و مانند این ها صدقه دهد.

«١٣۶۵» زنی که زاییدن او نزدیک است و روزه برای حملش یا خودش ضرر دارد، واجب است افطار نماید و برای هر روز یک مُد طعام به فقیر بدهد و در هر دو صورت روزه هایی را که نگرفته، بعداً باید قضا نماید.

«١٣۶۶» زنی که بچه شیر می دهد و شیر او کم است، چه مادر بچه باشد یا دایه او، چه با اجرت شیر بدهد یا بی اجرت، اگر روزه برای خودش یا بچه ای که شیر می دهد ضرر دارد، واجب است افطار کند و برای هر روز یک مُد طعام به فقیر بدهد، و در هر دو صورت روزه هایی را که نگرفته بعد از برطرف شدن عذر، باید قضا نماید، و اگر کسی پیدا شود که بی اجرت بچه را شیر دهد، یا برای شیر دادن بچه، از پدر یا مادر بچه یا از شخص دیگری که اجرت او را بدهد اجرت بگیرد، واجب است که بچه را به او بدهد و روزه بگیرد.

آیت الله مکارم شیرازی:

مسألۀ ۱۴۵۰- مرد و زن پیر که روزه گرفتن برای آن ها مشکل است می توانند روزه را ترک کنند، ولی باید برای هر روز یک مد (تقریباً ۷۵۰ گرم) گندم یا جو و مانند این ها به فقیر دهند و بهتر آن است به جای گندم و جو نان را انتخاب کنند و در این صورت احتیاط واجب این است به اندازه ای باشد که گندم خالص آن مقدار یک مد شود.

مسألۀ ۱۴۵۱- کسانی که به خاطر پیری روزه نگرفته اند اگر در فصل مناسبی که هوا ملایم و روز ها کوتاه است بتوانند قضای آن را به جا آورند احتیاط آن است که آن را قضا کنند.

مسألۀ ۱۴۵۲- روزه بر کسانی که مبتلا به بیماری استسقاء هستند، یعنی زیاد تشنه می شوند و توانایی روزه گرفتن را ندارند و یا برای آن ها بسیار مشکل است واجب نیست، ولی باید برای هر روز یک مدّ طعام که در مسألۀ قبل به آن اشاره شد کفّاره بدهند و بهتر است که بیش از مقدار ضرورت آب نیاشامند و اگر بعداً بتوانند قضا کنند احتیاط واجب قضا کردن است.

مسألۀ ۱۴۵۳- زنان بارداری که وضع حمل آن ها نزدیک است و روزه برای حمل آن ها ضرر دارد روزه گرفتن بر آن ها واجب نیست، ولی کفّاره ای را که در مسألۀ قبل گفته شد باید بدهند، امّا اگر روزه برای خودش ضرر دارد روزه بر او واجب نیست کفّاره هم ندارد، ولی بعداً قضا می کند.

مسألۀ ۱۴۵۴- زنانی که بچّه شیر می دهند خواه مادر بچّه باشند یا دایه، اگر روزه گرفتن باعث کمی شیر آن ها و ناراحتی بچّه شود روزه بر آن ها واجب نیست، ولی برای هر روز همان کفّاره (یک مدّ طعام) واجب است، بعداً نیز باید روزه را قضا کنند، امّا اگر روزه برای خودشان ضرر داشته باشد، نه روزه واجب است و نه کفّاره، ولی باید بعداً روزه هایی را که نگرفته اند قضا نمایند.

مسألۀ ۱۴۵۵- اگر کسی پیدا شود که بدون اجرت، بچّه را شیر دهد یا شخصی پیدا شود که اجرت دایه را بی منّت بپردازد، در این صورت روزه گرفتن واجب است.

منبع: خبرگزاری دانشجو

(Visited 27 times, 1 visits today)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *